Bernd Scholz

Bernd Scholz, a właściwie Bernhard Scholz, był utalentowanym kompozytorem pochodzącym z Prudnika. Urodził się 22 września 1911 roku w rodzinie księgowego Maxa Scholza oraz Anny z domu Knauer. Już jako dziecko wykazywał niezwykłe zainteresowanie muzyką. Jego marzeniem było komponowanie. Pierwszy utwór skomponował w wieku zaledwie 12 lat.

Po ukończeniu szkoły wyjechał do Berlina, gdzie studiował język niemiecki i muzykę w Akademie für Schul- und Kirchenmusik. Stolica Niemiec, będąca wówczas ważnym ośrodkiem kulturalnym, stworzyła mu dogodne warunki do rozwoju artystycznego. Jego kompozycje pisane dla berlińskiego radia szybko zyskały uznanie słuchaczy, co zaowocowało kolejnymi zamówieniami, m.in. na muzykę filmową. Do najważniejszych realizacji tego okresu należała ścieżka dźwiękowa do pełnometrażowego filmu Nanga Parbat, poświęconego niemieckim wyprawom w Himalaje.

Wybuch II wojny światowej przerwał jego dynamicznie rozwijającą się karierę. Scholz został powołany do wojska, a następnie trafił do niewoli radzieckiej, z której powrócił dopiero w 1950 roku.

Po wojnie osiadł na stałe w Schliersee w Bawarii. Tam rozpoczął pracę jako prezenter radiowy i telewizyjny, jednak kompozycja muzyczna pozostała jego głównym obszarem twórczości. W 1954 roku wziął udział w prestiżowym festiwalu muzyki współczesnej w Donaueschingen, gdzie jego utwory wykonywano pod batutą znakomitego dyrygenta Hansa Rosbauda.

W kolejnych latach stworzył m.in. Koncert japoński dla gitarzysty klasycznego Siegfrieda Behrenda oraz obszerny koncert dla lidera zespołu Williego Stecha. Komponował także muzykę przeznaczoną na festiwale muzyki rozrywkowej, a jego utwory były nagrywane i emitowane przez wszystkie najważniejsze niemieckie stacje radiowe.

Dorobek Bernda Scholza cechowała duża różnorodność form i stylów. Część swoich kompozycji publikował pod pseudonimem Klaus Textor. Jako Bernd Scholz stworzył ponad pięćdziesiąt utworów, natomiast pod pseudonimem Klaus Textor – czterdzieści cztery dzieła. Wśród nich znajdują się serenady, sonaty, suity, sonatiny na flet i fortepian, dwie uwertury, a także ballady, polki, tanga oraz utwory z kręgu muzyki rozrywkowej.

Był żonaty i miał troje dzieci. Zmarł w 1969 roku i został pochowany na cmentarzu w Schliersee. Jego twórczość, łącząca muzykę artystyczną z popularną oraz działalność radiowo-telewizyjną, stanowi dziś cenny przykład wielostronnej aktywności kompozytorskiej XX wieku.