Dyrekcja Poczty w Opolu

Formalne początki opolskiej Dyrekcji Poczty sięgają 19 września 1849 roku, kiedy to na mocy królewskiego rozporządzenia gabinetowego powołano do życia tę instytucję w 25 kluczowych miastach Prus. Na terenie Śląska, obok Wrocławia i Legnicy, to właśnie Opole wyznaczono na jeden z trzech głównych ośrodków administracji pocztowej. Misję zorganizowania urzędu powierzono Tajnemu Radcy Pocztowemu Albinusowi, który w 1850 roku zainaugurował działalność placówki. W tamtym czasie zespół składał się z niewielkiej grupy urzędników, a biura mieściły się w tymczasowo wynajmowanych lokalach.

Sytuacja zmieniła się w 1852 roku, gdy przystąpiono do wznoszenia własnej siedziby. Działkę pod inwestycję, położoną w strategicznym miejscu tuż obok dworca kolejowego, zakupiono od właściciela ziemskiego Guradzego z Noroka. Tempo prac było imponujące – już 1 października 1853 roku nowoczesny gmach został uroczyście oddany do użytku. Rozwój gospodarczy regionu i idący za nim wzrost natężenia ruchu pocztowego sprawiły jednak, że budynek szybko stał się zbyt ciasny. W związku z tym w 1889 roku przeprowadzono jego gruntowną rozbudowę i modernizację pod kierownictwem królewskiego mistrza budowlanego Sella, nadając mu bardziej reprezentacyjny charakter. Nowy gmach był bardzo nowoczesnym budynkiem użyteczności publicznej. Połączenie ze starym budynkiem poczty tworzyła łukowata brama nazywana „mostem Rialto”. Stanowiła ona wjazd na położony z tyłu dziedziniec pocztowy.

Do roku 1925 na czele instytucji stało siedemnastu dyrektorów i prezydentów. Choć początkowo kierownicy używali tytułu dyrektora, w 1920 roku wprowadzono rangę prezydenta. Po pionierskim okresie Albinusa, urzędem zarządzali kolejno tacy urzędnicy jak Petersohn, Hoppe, Lehmann, Wendt, Schultz, Graefe, Pehbock, Gorte, Stroh oraz Heisig, aż do roku 1924, kiedy to stanowisko objął Prezydent Poczty Wawrzik.

Interesującym epizodem w historii opolskiej administracji było dzielenie przestrzeni biurowej przez pocztę i kolej. Choć Dyrekcja posiadała własny gmach z 1853 roku, to mimo jego modernizacji, dynamicznie rozrastająca się struktura urzędnicza przestała się w nim mieścić. Rozwiązanie problemu przyniósł sąsiedni gigant – gmach Dyrekcji Kolei Rzeszy. Po 1922 roku, w wyniku redukcji etatów, kolejarze dysponowali nadmiarem wolnej powierzchni w swoim monumentalnym obiekcie, co pozwoliło pocztowcom na wynajęcie niezbędnych pomieszczeń i dalsze sprawne zarządzanie komunikacją w regionie.