Lothar Neumann

Lothar Neumann, urodzony w Głubczycach, był architektem modernistycznym oraz urzędnikiem nadzoru budowlanego. Przyszedł na świat 6 marca 1891 r. jako Lothar Franz Friedolin, w rodzinie lekarza Franza Neumanna i Elise z domu Wachsmutz. Po ukończeniu liceum humanistycznego w rodzinnym mieście rozpoczął studia medyczne na Uniwersytecie Wrocławskim. W tym czasie został członkiem korpusu Borussia Breslau i jako student stoczył dwanaście pojedynków szablą. Po dwóch semestrach porzucił jednak medycynę i przeniósł się do Gdańska, gdzie na tamtejszej politechnice podjął studia na Wydziale Architektury. Edukację przerwał wybuch I wojny światowej.

2 sierpnia 1914 r. Neumann zgłosił się na ochotnika do pułku huzarów i walczył we Francji. Od października tego samego roku służył w 5 Dywizji Kawalerii na froncie wschodnim – w Polsce, na Węgrzech i w Bukowinie. Za odwagę został odznaczony Żelaznym Krzyżem II klasy. W maju 1915 r. trafił do niewoli rosyjskiej. Po zwolnieniu kontynuował naukę, studiując architekturę na politechnice w Monachium, gdzie jesienią 1918 r. zdał egzamin dyplomowy. Następnie odbył służbę przygotowawczą w Würzburgu.

Po kilku latach pracy jako niższy urzędnik nadzoru budowlanego w Bawarii oraz jako wolny architekt w Berlinie w 1925 r. przeniósł się do Wrocławia. Objął tam stanowisko radcy budowlanego w Okręgowej Dyrekcji Poczty w prowincji śląskiej. We Wrocławiu pracował niemal do końca II wojny światowej. Zajmował się projektowaniem najważniejszych obiektów planowanych przez zarząd poczty w okręgu wrocławskim, a także opiniowaniem i zatwierdzaniem projektów innych architektów.

Najważniejszym jego dziełem była nowa siedziba Urzędu Czeków Pocztowych we Wrocławiu, utrzymana w stylu ekspresjonistycznym. Neumann zaprojektował budynek i nadzorował jego realizację. Gmach wzniesiono w latach 1916–1929. Budynek zdobią ceramiczne płaskorzeźby wykonane przez berlińskiego rzeźbiarza Felixa Kupscha. Przedstawiają one sceny z życia mieszczan, studentów i robotników, a także kartusze ukazujące rozwój poczty w latach 1590–1928. Gmach uznano wówczas za pierwszy wieżowiec w Europie na wschód od Berlina.

Podczas II wojny światowej Neumann był również wykładowcą na Wydziale Budownictwa Politechniki Wrocławskiej. W lutym 1945 r. został powołany do wojska. W połowie tego roku opuścił Wrocław i wyjechał do zachodnich Niemiec, gdzie trafił do niewoli amerykańskiej. Po zwolnieniu osiadł w Hanowerze. W 1949 r. podjął pracę w Dyrekcji Poczty w Hanowerze na stanowisku starszego inspektora budowlanego.

Neumann był dwukrotnie żonaty. Pierwsze małżeństwo zawarł w 1924 r. w Heidelbergu z Hildegardą Strecker, z którą miał syna Volkera. Po śmierci pierwszej żony poślubił Dorotheę Wünsch; z tego związku urodziła się córka Ulrika. Lothar Neumann zmarł 24 lipca w Hanowerze.

Opracowała Barbara Sypko

Akt urodzenia Wernera Richarda Kirchnera

Archiwum Państwowe w Opolu, USC w Głubczycach, A/1891