Oddział Banku Rzeszy w Opolu

Gmach opolskiego oddziału Banku Rzeszy (Reichsbank), usytuowany na skrzyżowaniu dawnych ulic Bismarckstraβe i Hippelstraβe (obecnie Kołłątaja i Damrota), został wzniesiony w latach 1903–1905 według projektu berlińskiego architekta Juliusa Habichta. Projekt budowlany, obok sal operacyjnych i pomieszczeń do obsługi interesantów, przewidywał także przestronne mieszkania dla dyrektora placówki oraz jego zastępcy. Od strony zachodniej do budynku przylegały prywatne, reprezentacyjne ogrody.

Układ funkcjonalny gmachu został starannie przemyślany. Na parterze zlokalizowano część usługową: kasy, gabinety dyrekcji, skarbiec, magazyn oraz zaplecze sanitarne. Piętro przeznaczono na wspomniane mieszkania służbowe dyrekcji, natomiast na półpiętrze znalazła się służbówka woźnego.

Sieć oddziałów Banku Rzeszy tworzono sukcesywnie od 1875 roku. Za ich spójną linię architektoniczną odpowiadał właśnie Julius Habicht, który do swojej śmierci w 1912 roku zaprojektował dziesiątki podobnych placówek. Na Górnym Śląsku najwcześniej powstał bank w Opolu; kolejny wzniesiono w Raciborzu w latach 1909–1910. Opolski gmach zbudowano z piaskowca w stylu włoskiego renesansu. Fasadę ozdobiono ręcznie rzeźbionymi detalami, a całkowity koszt inwestycji przekroczył 370 tysięcy marek.

W 1925 roku gmach rozbudowano – od strony południowej wzniesiono jednokondygnacyjną dobudówkę, w której umieszczono nową salę operacyjną. Lokalne oddziały banku centralnego pełniły kluczową rolę w terenie: usprawniały system rozliczeń międzybankowych i wyrównywały wzajemne roszczenia instytucji finansowych. O dynamicznym rozwoju opolskiej placówki świadczą liczby: o ile w 1906 roku obroty wynosiły nieco ponad 2,5 mln marek, o tyle w roku 1910 osiągnęły już imponujący poziom 721 mln marek.