Theodor Ehl

Theodor Ehl – architekt i budowniczy pochodzący z Opola. Zasłynął przede wszystkim z projektowania i realizacji budynków użyteczności publicznej oraz budowli sakralnych.

Urodził się 19 kwietnia 1876 r. w rodzinie stolarza Fedora Ehla i Rosalie z domu Hattwich. Na chrzcie nadano mu imiona Theodor Adalbert Vinzent. Oprócz Theodora małżeństwo miało jeszcze syna Leo.

Po zdaniu matury w 1892 r. Theodor studiował architekturę i budownictwo w Królewskiej Szkole Rzemiosł Budowlanych we Wrocławiu oraz na politechnice w Berlinie-Charlottenburgu. Po ukończeniu studiów zatrudnił się w biurach projektowych wybitnych architektów: Wilhelma Trosta w Szczecinie i Felixa Henry’ego we Wrocławiu.

W 1907 r. we Wrocławiu brał udział w prestiżowym konkursie na budynki mieszkalne i wypoczynkowe, gdzie uzyskał tytuł laureata. W 1912 r. wyjechał do Bytomia. Tam rozpoczął samodzielną działalność, którą prowadził do czasu rozpoczęcia II wojny światowej.

Projektował również budowle sakralne, między innymi: kościół Bożego Ciała w Bytomiu, kościół św. Józefa w Bytomiu, kościół św. Antoniego w Luboszycach, kościół św. Katarzyny Aleksandryjskiej w Dobrzeniu Wielkim, kościół Matki Boskiej Anielskiej w Przyworach, kościół Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny w Łomnicy, kościół św. Jadwigi w Ziemięcicach oraz kościół św. Teresy w Zabrzu.

Wśród budynków użyteczności publicznej należy wymienić: szpital Spółki Brackiej w Rokitnicy, budynek poczty w Bytomiu, Domek Lodowy w Opolu oraz ratusz w Rokitnicy.

W 1945 r. został wysiedlony w głąb Niemiec. Osiadł w miejscowości Halle. Tam zmarł 27 lutego 1946 r.

Opracowała Barbara Sypko